Sandały i kolorowe skarpety – czy takie zestawienie jest modne?

0

Nastała modna na kolorowe skarpetki i wygląda na to, że zagości ona na dłużej. Jeszcze kilka lat temu osoby zakładające je do sandałków były wyśmiewane. Dziś to prawdziwy hit – do takiego sposobu noszenia skarpetek zachęcają światowe domy mody. Do jakich jeszcze butów wyśmienicie pasują kolorowe skarpety?

Kapsułki do prania czy tradycyjny płyn? Szukamy okazji cenowych

0

Obecne na rynku półki sklepowe aż uginają się pod ciężarem chemii gospodarczej, oferowanej przez różne marki. Kategoria sama w sobie zawiera bardzo szeroki asortyment, dając możliwość wyboru tego, czego najbardziej potrzebujemy. Do czynników, które wpływają na  zakup są między innymi rodzaj produktu (proszek, płyn, kapsułki do prania etc.) i jego cena. Co więcej, coraz częściej oferowane na rynku produkty piorące mają konkretną specyfikację: produkty hipoalergiczne lub produkty przeznaczone dla niemowląt, do ubrań sportowych, do tkanin wełnianych, do ubrań kolorowych, do ubrań czarnych.

Czym się kierować w wyborze środka piorącego?

Niezależnie od wybieranego produktu należy przeanalizować ich zalety i wady. Dodatkowo ważnym elementem jest skład produktów. Powinny one zawierać tylko i wyłącznie przetestowane składniki, które nie uczulają i nie oddziaływują negatywnie na ciało człowieka. Ważnym elementem podczas wyboru środka piorącego powinna być jego nuta zapachowa, gdyż może ona być zbyt intensywna lub drażniąca węch. Co więcej, dobrze, żeby produkt był dobrze rozpuszczalny. Przykładem produktu spełniającego tego rodzaju wymagania jest płyn do prania. Z kolei proszek lub kapsułka może temu zadaniu nie sprostać i pozostawić ślad na ubraniach. Kolejnym atutem takiego środka powinna być jego moc, która przy niewielkiej jego ilości poradzi sobie nawet z największymi zabrudzeniami. Ważnym czynnikiem jest oczywiście rónież cena, a w zasadzie stosunek jakości do ceny. Pomocne w takiej sytuacji będą na pewno gazetki promocyjne online. Wejdź na real.okazjum.pl

Gdzie kupować najtaniej środki piorące?

Kiedy decyzja odnośnie wyboru środka do prania została już podjęta, należy zastanowić się nad najlepszą opcją zakupową. Z racji częstotliwości wykonywania prania ważne jest, aby środek był dobrej jakości, posiadał piękny zapach, nie drażni skóry i nie wywoływał reakcji alergicznej. Wszystkie cechy idealnego produktu do prania zwieńczone są ceną, która powinna być niska. Stąd pytanie, gdzie kupować żeby nie wydać majątku? Taką ofertę proponuje sklep Dino, który posiada szeroki asortyment chemii piorącej w ciekawych cenach. Dzięki częstym promocjom, można upolować prawdziwe okazje.

Więcej na https://www.promocyjni.pl/dino

Ponadto na rynku dostępne są produkty piorące marki własnej oferowane w sklepach takich jak Lidl lub Tesco. Produkty te często są dużo tańsze od tych markowych, a oferują takie same właściwości.  Sieć handlowa Lidl organizuje tygodnie sprzątania, gdzie oferuje szeroką gamę produktów do sprzątania, ale również środków piorących, odplamiaczy i płynów, dając możliwość zrobienia dużych zakupów w niskich cenach. Dodatkowo często zdarza się w sieci sklepów Biedronka dostać markowe środki piorące w okazyjnych cenach np. poprzez sprzedawanie większych opakowań lub wielopaków. Aby móc skorzystać z takich ofert warto być klientem stałym i śledzić gazetki promocyjne pobliskich sklepów.

W internecie dostępnych jest wiele porównywarek cenowych produktów piorących, z których warto korzystać aby móc zakupić najlepsze środki w dobrej cenie. Warto być na bieżąco z gazetkami promocyjnymi i łapać okazje.

Granat – właściwości soku, owocu i syropu z granatu

0
Granat – właściwości soku, owocu i syropu z granatu

Właściwości granatów znane były chińskim lekarzom już w starożytności. Sok z owoców granatu łagodzi problemy trawienne, działa odmładzająco na skórę. Dzięki dużej zawartości fitohormonów granat łagodzi objawy PMS i menopauzy. Zwolennicy afrodyzjaków w granatach dopatrują się też właściwości zwiększających doznania erotyczne. Starożytni chińscy lekarze uznawali sok z granatów za życiodajny nektar. W średniowieczu granat cieszył się opinią owocu gwarantującego długowieczność. Od zawsze był symbolem płodności – w ponad połowie składa się z samych ziaren! Sokiem z granatu leczono rany. Skórki stosowano przeciw biegunce, wrzodom, próchnicy, w stanach zapalnych gardła. Kora i korzenie zwalczały tasiemca, a kwiatami granatu leczono cukrzycę. Jako superowoc o niezwykłych właściwościach zdobił herby związków lekarzy w całej Europie. W naszych czasach sam granat i sok wyciśnięty z tych owoców doczekał się ponad 200 badań naukowych potwierdzających skuteczność działania przeciwko wolnym rodnikom, procesom zapalnym, a także chorobom serca. Największym skarbem granatów są łatwo przyswajalne polifenole należące do przeciwutleniaczy. W soku granatów jest ich trzykrotnie więcej niż w zielonej herbacie lub czerwonym winie. To głównie przeciwutleniaczom zawdzięczamy największe zalety granatów. Owoc granatu przez wiele osób nazywany także owocem życia, coraz częściej gości w naszym codziennym jadłospisie. Mimo to w dalszym ciągu nie jest tak popularny jak inne owoce na przykład banany, nektarynka czy gruszka.

Owoc granatu – charakterystyka

Granat – właściwości soku, owocu i syropu z granatuOwoc granatu jest bardzo zdrowy. Owoc granatu posiada nie tylko smaczny sok, ale przede wszystkim zawiera polifenole, czyli przeciwutleniacze, które hamują powstawanie wolnych rodników oraz usuwają już powstałe, co zmniejsza ryzyko występowania chorób nowotworowych. Owoc granatu w swoim wnętrzu posiada słodkie, soczyste nasiona i to właśnie one nadają się do jedzenia. Najbardziej dojrzałe są te owoce granatu, które posiadają gładką i lśniącą skórkę.

Granat – właściwości lecznicze

1. POPRAWIAJĄ PRZEPŁYW KRWI u osób z chorobą wieńcową, redukują złogi i zwapnienia, obniżają ciśnienie krwi, a przy tym pomagają utrzymać w ryzach poziom cholesterolu.

2. POMAGAJĄ W WALCE Z RAKIEM PROSTATY Amerykańscy naukowcy przeprowadzili badanie, w którym u 48 chorych kuracja granatami zahamowała rozwój komórek nowotworowych.

3. MOGĄ WSPIERAĆ LECZENIE RAKA PIERSI W badaniu in vitro onkolodzy uzyskali zahamowanie namnażania się komórek nowotworowych.

4. ZAPOBIEGAJĄ PROCESOM STARZENIA a nawet spowalniają postęp demencji wywołanej chorobą Alzheimera.

5. ŁAGODZĄ PROBLEMY TRAWIENNE Zawierają kwascytrynowy i taninę o właściwościach ściągających.

6. POMAGAJĄ PRZY DOLEGLIWOŚCIACH KOBIECYCH PMS i objawach związanych z menopauzą, dzięki fitoestrogenom

7. PRZECIWDZIAŁAJĄ PROBLEMOM Z EREKCJĄ W medycynie tybetańskiej były podstawowym składnikiem leku na potencję. Zawarte w granatach substancje czynne faktycznie mają korzystny wpływ na potencję, redukują zaburzenia erekcji, pobudzają libido i podnoszą doznania erotyczne.

8. ODMŁADZAJĄ regenerują skórę, poprawiają jej ukrwienie i koloryt. Przyśpieszają też gojenie się zmian trądzikowych, mają bowiem działanie przeciwzapalne i antybakteryjne. Zawarty w nich kwas elagowy wzmacnia ściany komórek, zapobiegając utracie przez nie wody, co spowalnia proces starzenia.

Owoc granatu – witaminy i minerały

Owoce grantu to bogate źródło witaminy C, witaminy E, witaminy B, witaminy A oraz wielu substancji mineralnych i odżywczych takich jak: magnez, fosfor, potas, wapń, krzem i jod. W składzie owocu granatu znajdują się również duże ilości białka, błonnika, kwasu foliowego i beta karotenu. W 100 gramowej porcji świeżych owoców granatu znajduje się średnio ok. 80 kilokalorii.

Sok z granatu – zastosowanie

Sok z granatu – zastosowanie Sok z granatu polecany jest osobom, które dbają o sylwetkę oraz stosują diety odchudzające. Okazuje się, że może mieć korzystne działanie także w leczeniu choroby Alzheimera. i w walce z nowotworami. Sok z granatów jest stosowany w profilaktyce nowotworowej, wykazując bardzo silne działanie hamujące rozwój komórek nowotworowych. Duża zawartość antyoksydantów nie tylko korzystnie wpływa na wygląd zewnętrzny, ale pozytywnie oddziałuje na cały ustrój człowieka i działając prewencyjnie w chorobach układu krążenia. Co ciekawe, sok z granatów nie tylko powinien gościć w diecie kobiet, ale także mężczyzn, gdyż zapobiega impotencji.

Sok z granatu – przeciwwskazania

Przyjmowanie niektórych leków może tworzyć interakcje z sokiem z granatu i działać niekorzystnie, obniżając jego działanie. Przeciwwskazaniem do stosowania soku z granatu mogą być dolegliwości i choroby układu pokarmowego np. nadkwaśność, choroba wrzodowa, zapalenie błony śluzowej żołądka. Sok z granatu ma wielki potencjał antyoksydacyjny i przeciwnowotworowy. Dodatkowo zapobiega chorobom serca oraz układu krążenia. Jego właściwości lecznicze zostały zbadane w wielu ośrodkach naukowych, a granat z którego powstaje cudowny sok, jest jednym z najbardziej wartościowych owoców. Sok z granatu oprócz tego bardzo dobrze smakuje i stanowi dość egzotyczne i smaczne urozmaicenie codziennego jadłospisu.

Kiełki – właściwości odżywcze i zdrowotne kiełków roślin

0
Kiełki – właściwości odżywcze i zdrowotne kiełków roślin

Kiełki to podstawa diety na przesilenie wiosenne. Sięgnij po nie, by odzyskać dobrą formę po zimie. Jesteś ospała i nic ci się nie chce? Włosy straciły połysk, cera poszarzała? W kiełkach nadzieja na poprawę! W nich jest wszystko co najlepsze – witaminy, mikroelementy, białko, błonnik – i to w gigantycznych dawkach. Kiełki powinny znaleźć się nie tylko w diecie na przesilenie wiosenne – powinnaś je jeść cały rok. Kiełki to nie wymysł naszych czasów! Chińczycy poznali się na kiełkach już 5 tysięcy lat temu. Lecznicze właściwości tych roślinek sprawiły, że zaczęto je traktować jak cudowne lekarstwo. Szybko też doceniono ich walory smakowe. Kiełki na stałe zadomowiły się więc w kuchniach Dalekiego Wschodu.

Kiełki – samo zdrowie!

Rośliny magazynują w nasionach zapasy witamin, minerałów, białka, by przekazać je następnemu pokoleniu. Jednak jedzenie nasion nie jest tym samym co jedzenie świeżych kiełków. Dlaczego? Bo składników zgromadzonych w nasionach nie jesteśmy w stanie w pełni wykorzystać. Dopiero podczas kiełkowania uaktywniają się w nich enzymy, które tak przetwarzają substancje odżywcze, że nasz organizm potrafi je łatwiej przyswoić. Z węglowodanów złożonych powstają cukry proste, z białek – aminokwasy, zwiększa się też ilość witamin. W kiełkach jest wszystko co najlepsze, i to w gigantycznych dawkach. Są skarbnicą witamin z grupy B, witaminy C (np. 1/2 szklanki kiełków lucerny zawiera jej tyle co 6 szklanek soku pomarańczowego), D, E, K, PP oraz żelaza, fosforu, wapnia, magnezu, potasu, cynku, jodu, manganu, miedzi, litu, selenu. Dużo w nich beta-karotenu, wartościowego białka oraz kwasów tłuszczowych omega-3. Są bogate w błonnik (np. 3 łyżki stołowe kiełków pszenicy mają go więcej niż kromka ciemnego pieczywa pszennego). Na dodatek dostarczają niewiele kalorii i nie mają właściwości wzdymających. Kiełki chronią nas przed szkodliwym wpływem wolnych rodników. Hamują tworzenie się ich w organizmie i unieszkodliwiają działanie tych, które wchłaniamy z otoczenia. Obniżają poziom złego cholesterolu, zapobiegają miażdżycy i nowotworom oraz regulują trawienie. Doskonale wpływają na cerę, włosy, paznokcie i zęby oraz wzmacniają kości. Regenerują i odmładzają organizm, poprawiają odporność, uzupełniają niedobór witamin i minerałów, jednym słowem – zapewniają dobre samopoczucie.

Kiełki – uprawa w domu

Kiełki – właściwości odżywcze i zdrowotne kiełków roślinSamodzielna hodowla kiełków jest bardzo prosta. Wystarczy kupić ich nasiona w sklepie ze zdrową żywnością. Uprawiać można kiełki jęczmienia, owsa, gryki, lucerny, prosa, dyni, cieciorki, siemienia, soczewicy, rzodkiewki, fasoli mung, żyta, brokułów, czerwonej kapusty, gorczycy. Kupione nasiona należy przebrać, usuwając przebarwione i połamane. Te, które nam pozostaną, płuczemy w przegotowanej, letniej wodzie. Wypłukane kładziemy w salaterce, wlewamy do nich wodę i zostawiamy na 4-12 godzin, by spęczniały. Na 1 filiżankę nasion wlewamy 3-4 filiżanki wody.

Kiełki – jak i z czym jeść

Jedz je codziennie. Koniecznie podczas choroby, rekonwalescencji, zmęczenia czy stresu. Najlepiej na surowo, bo pod wpływem gotowania tracą wartość odżywczą. Kiełki odmienią zwykłą kanapkę i nadadzą oryginalny smak pospolitej pomidorowej. Można je dodać do sałatki warzywnej lub owocowej, jajecznicy, omletu, jogurtu, pasty. Krótko obsmażone na rozgrzanym tłuszczu są smacznym składnikiem dań ziemniaczanych, z ryżem, makaronem. Znakomicie zastępują natkę pietruszki, koperek czy szczypiorek. Kiełki ostre w smaku (np. rzodkiewki czy rzeżuchy) dobrze komponują się z wędliną, potrawami z jajek, sosami majonezowymi, sosami, twarogiem. Wyśmienicie smakują z cykorią albo sałatą z dodatkiem orzechów, fig lub bananów. Delikatne (np. z pszenicy czy słonecznika) można dodać do legumin i koktajlów mlecznych. Kiełki roślin strączkowych (np. soi, fasoli, soczewicy) pasują do duszonych warzyw, potraw mięsnych i rybnych. Aby usunąć goryczkę, trzeba je przed jedzeniem sparzyć.

Jest kilka możliwości hodowli:

na ligninie – na wilgotną ligninę kładziemy namoczone wcześniej nasionka. Pamiętamy, by lignina nie wyschła – zraszamy ją kilka razy dziennie;

na sitku – nasiona kładziemy na sitku, salaterkę napełniamy wodą, by była blisko sitka, ale by ziarenka w niej nie pływały. Wodę należy zmieniać dwa razy dziennie i przepłukiwać nasiona;

w kiełkownicy – kiełkownica składa się z trzech pojemników, zbiornika na wodę i pokrywki. Roślinki należy zraszać kilka razy dziennie. Kiełki najlepiej rosną w temperaturze 18-21°C w ciemnym zakątku. Pamiętaj, by chronić je przed słońcem, bo staną się gorzkie. Kiełki są gotowe w zależności od rodzaju nasion po 2-7 dniach. By były chrupiące, warto je przepłukać przed jedzeniem. Kiełki soi zbieramy, gdy mają 1 cm, lucerny od 3 do 5 cm, owsa, gdy urosną na długość ziarna, rzeżuchy po 2 dniach, a rzodkiewki, gdy mają 3 cm. Kiełki słonecznika najlepiej samemu wyhodować. Jednak jeśli nie masz na to czasu, możesz je kupić. Pamiętaj, że po 5 dniach tracą one wartość, więc trzeba zwrócić uwagę na to, jakie kupujesz. Kupuj w sklepach, w których przebywają w chłodni. Zwróć uwagę, czy nie są spleśniałe. Sprawdź termin przydatności do spożycia. Kupione trzymaj w lodówce – w naczyniu, które przepuszcza powietrze. Kiełki zawierają witaminy i mikroelementy, zapewniają dobre samopoczucie i smukłą sylwetkę, przeciwdziałają wielu chorobom cywilizacyjnym. Jedzenie kiełków jest traktowane jako wartościowe uzupełnienie diety i ochrona przez zawałem i chorobami nowotworowymi.

Witaminy i minerały dla kobiet

0

Witaminy są niezbędne do życia, jednak nasz organizm produkuje je w niewystarczających ilościach. Człowiek musi zatem dostarczać sobie witamin w pożywieniu. Dlatego tak istotne jest, aby dbać o zróżnicowanie naszych posiłków. Każdy pokarm zawiera inne witaminy, w związku z tym, im nasza dieta jest bardziej zróżnicowana i zrównoważona, tym mamy większe szanse na dostarczenie wszystkich witamin. Organizm kobiety ma inne zapotrzebowanie na witaminy i minerały niż organizm dorastającego dziecka czy mężczyzny.

Kobiety – witaminy młodości

Witaminy młodości są trzy: A, E i C. Każda z nich, dostarczona organizmowi w odpowiednich dawkach, stwarza szansę na dłuższe i zdrowsze życie. Nasze komórki atakują codziennie szkodliwe cząsteczki zwane wolnymi rodnikami. Ich głównym źródłem jest tlen, który z jednej strony warunkuje życie, z drugiej zaś jest przyczyną wielu chorób i starzenia się. To on właśnie przekształca się w te niszczące cząsteczki. Ale wolne rodniki docierają także z zewnątrz – obecne są w spalinach i dymie papierosowym. Powstają też w wyniku intensywnego promieniowania słonecznego. Kiedy wolne rodniki atakują organizm, zaczyna on produkować enzymy odpierające atak. Produkcja ta jest jednak niewystarczająca. Potrzebna jest pomoc z zewnątrz. W walce z wolnymi rodnikami pomagają organizmowi przeciwutleniacze, czyli antyoksydanty. Mają one zdolność wyłapywania wolnych rodników i niszczenia ich. Do tych przeciwutleniaczy należą trzy witaminy młodości: A, E i C.

Witamina E

Witaminy i minerały dla kobietTo nie tylko jedna z witamin dla kobiet, ma ona bardzo duże znaczenie dla skóry. Wzmacnia warstwę lipidową skóry, która chroni przed promieniami UV, zanieczyszczeniem i dymem papierosowym, przeciwdziałając w ten sposób starzeniu się komórek. Niektóre kremy i kosmetyki zawierają witaminę E, jednak można ją również znaleźć w pożywieniu. Pokarmy bogate w witaminę E:

oleje i margaryny roślinne,

orzechy (orzechy ziemne),

kiełki zbóż,

zielone warzywa,

masło,

wątróbka.

Witamina A

Dieta bogata w witaminę A nie dopuści do przesuszenia i nadmiernego łuszczenia skóry, chropowatego naskórka. Zmniejszy także wypadanie i łamliwość włosów oraz rozdwajanie paznokci. Chroni oczy przed zaćmą, nowotworami rogówki i siatkówki oraz tzw. kurzą ślepotą, czyli niezdolnością oka do widzenia w ciemności.

Witamina C

Regularne przyjmowanie witaminy C uchroni skórę przed zbyt szybkim jej zwiotczeniem. Dzięki niej nie pojawią się też tak szybko kolejne zmarszczki. Zapobiega chorobie wieńcowej. Walczy z nadciśnieniem. U osób przyjmujących zbyt niskie dawki witaminy C zachorowalność na nadciśnienie jest dwukrotnie wyższa. Chroni przed nowotworami.

Witaminy i minerały dla kobiet

Kobiety wymagają specjalnego traktowania ze względu na swoje specyficzne potrzeby związane z cyklem miesiączkowym. Ich organizm podlega w czasie cyklu gwałtownym przemianom. Równolegle zmienia się zapotrzebowanie na witaminy i mikroelementy. Z tego powodu powinny one regularnie przyjmować najlepsze witaminy dla kobiet o składzie dopasowanym do ich fizjologii. Współczesne kobiety często odżywiają się nieregularnie i stosują drastyczne diety. To sprawia, że nie dostarczają swojemu organizmowi wszystkich niezbędnych witamin i minerałów.

Kobiety – witamina B9 (kwas foliowy) dla dziecka

Kwas foliowy jest podstawową witaminą odpowiadającą za powstawanie komórek organizmu przez całe życie. Jednak w czasie ciąży jest on szczególnie ważny, ponieważ uczestniczy w tworzeniu centralnego układu nerwowego dziecka. Dlatego zaleca się przyjmowanie kwasu foliowego dla kobiet w ciąży. Najlepiej od samego początku ciąży, ponieważ system nerwowy kształtuje się już od pierwszych tygodni. Kwas foliowy to nie tylko jedna z witamin dla kobiet w ciąży, ojcowie również skorzystają na jego przyjmowaniu. Pokarmy bogate w witaminę B9:

wątróbka,

mleko,

sery,

zielone warzywa

Kobiety – suplementy diety

Warto przyjmować preparaty witaminowe dla kobiet opracowane specjalnie z myślą o potrzebach płci pięknej. Ich skład został dopasowany do kolejnych faz cyklu miesiączkowego. Z tego powodu są uznawane za najbardziej przyjazne kobiecie.

W aptekach można kupić wiele kompleksów witamin bez recepty. Trzeba zwracać uwagę na składniki tych zestawów. Oto najważniejsze suplementy diety dla kobiet:

wyciąg z żeń-szenia z kompleksem witamin – polecany jest kobietom, które są w okresie rekonwalescencji po przebytych chorobach infekcyjnych, które pracują umysłowo i fizycznie, a także tym, które odczuwają nadmierne zmęczenie,

miłorząb japoński z kompleksem witamin – to środek, który usprawnia pamięć i koncentrację, zalecany jest kobietom pracującym umysłowo i stosującym mało urozmaiconą dietę,

żeń-szeń i luteina z kompleksem witamin – wspomagają pamięć i koncentrację, a także chronią przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych; ten suplement diety polecany jest zwłaszcza kobietom, które są w stanie niedoboru witaminowego,

mieszanka ekstraktu z izoflawonów sojowych z ekstraktem ze skrzypu polnego oraz pieprzu czarnego wzbogacona kompleksem witamin – wzmacnia włosy, paznokcie, skórę, chroni także przed osteoporozą i chorobami układu krążenia, ponadto reguluje cykl miesiączkowy,

żelazo i wapń z kompleksem witamin – to środek, który usprawnia przemianę materii, poleca się go kobietom, które są w okresie ciąży, matkom, które karmią piersią i osobom z niedoborem żelaza.

Metamorfozę czas zacząć!

0

Każda z nas czuje od czasu do czasu znużenie i brak większej chęci do życia. Takie odczucia nasilają się szczególnie wtedy, gdy za oknem króluje niekorzystna pogoda – jesień oraz zima nie nastrajają nas zbyt optymistycznie. Jak sobie z tym radzić? Mamy na to swoje sprawdzone sposoby!

Onycholiza – jak sobie poradzić ze schodzącym paznokciem?

0
Onycholiza

Onycholiza to inaczej odstający paznokieć. Przyczyny odwarstwiania się płytki paznokciowej od łożyska mogą być różne: od banalnych urazów, przez infekcje po poważne choroby skóry i całego organizmu lub wadę genetyczną. Onycholiza może też zdarzyć się w ciąży. Onycholiza czyli odstający paznokieć przytrafia się choć raz w życiu większości osób, zazwyczaj stłuczeniu czy uderzeniu paznokcia. Po pewnym czasie od urazu zauważamy, że paznokieć zmienia kolor i zaczyna odstawać. Potocznie mówi się, że „paznokieć schodzi”. Uszkodzona płytka paznokciowa odwarstwia się od łożyska czyli bogato ukrwionej tkanki znajdującej się pod nią. Paznokieć staje się biały albo żółtawy. Między płytkę a łożysko wchodzi powietrze, złuszczona keratyna i zanieczyszczenia. Różowe tło prześwitujące przez zdrowe paznokcie przestaje być widoczne.

Onycholiza – co to?

Onycholizą nazywamy oddzielenie się płytki paznokciowej od łożyska w części dystalnej lub bocznej. Zmiany zwykle rozpoczynają się na końcu jednego lub kilku paznokci i powiększają aż do 1/3 paznokcia. Odwarstwieniu towarzyszy utrata normalnego, różowego zabarwienia paznokcia wynikającego z prześwitywania naczyń włosowatych. Separacji odbywa się stopniowo i zazwyczaj jest bezbolesna. Ból może pojawić się w przypadku dalszego rozciągania pod wpływem powtarzającego się urazu lub dodatkowej czynnej infekcji.

Po czym poznać, że mamy do czynienia z onycholizą?

Paznokcie mają zazwyczaj lekko różowy odcień. Jeśli wskutek urazu lub z innej przyczyny dojdzie do odwarstwienia płytki, zmienia ona kolor na biały lub żółty. Zwykliśmy nazywać to „schodzeniem paznokcia”. Wolna przestrzeń pomiędzy płytką a łożyskiem staje się niebezpiecznym miejscem, gdzie trafiają złuszczony naskórek, drobnoustroje, grzyby i zanieczyszczenia. Może dojść do wtórnego zakażenia, co prowadzi do przebarwienia paznokcia na kolor czarny lub brązowy.

Onycholiza a urazy

Do onycholizy czyli odwarstwienia płytki paznokciowej dochodzi nie tylko z powodu uderzenia. Bardzo często przyczyną jest źle wykonany manicure: zbyt krótko obcięty lub opiłowany paznokieć, płytka podważona pilniczkiem lub dłutkiem, kiedy chcemy zbyt energicznie usunąć zanieczyszczenia spod paznokcia. Zdarza się również, że przy przedłużaniu paznokcia metodą akrylową, manicurzystka nałoży zbyt ciepłą masę i to doprowadza do odwarstwienia płytki. Onycholizą czasem kończą się próby używania paznokci do odkręcania śrubek, podważania czy rozłupywania. Takie czynności nadrywają płytkę. Także kobiety o bardzo długich paznokciach u rąk, którymi uderzają w twarde powierzchnie wykonując codzienne czynności, mogą cierpieć na onycholizę. Odwarstwianie płytki z powodu urazu dotyka też paznokci u stóp. Przede wszystkim, gdy są za długie i przez to narażone na stały ucisk w bucie albo kiedy nosimy za małe, niewygodne obuwie nawet przy prawidłowo obciętych paznokciach. Urazy paznokci powodują także buty na wysokim obcasie, w których na palcach spoczywa cały ciężar ciała. Do urazów paznokci powodujących odwarstwianie dochodzi także przy uprawianiu niektórych sportów: biegów długodystansowych, które narażają paznokcie na długotrwałe drażnienie oraz gier zespołowych i tenisa, w których z kolei mogą je uszkadzać gwałtowne zmiany kierunku ruchu.

Onycholiza – jak sobie z nią poradzić

OnycholizaLeczenie zależy od przyczyny onycholizy. Jeśli powodem jest uraz należy obcinać paznokieć krótko, chronić go przed zanieczyszczeniem i moczeniem oraz cierpliwie czekać aż nowa płytka paznokciowa zastąpi starą, uszkodzoną. Jeżeli przyczyną jest infekcja paznokci trzeba ją zdiagnozować u dermatologa. O grzybicy może świadczyć pojawienie się na początku przebarwień na paznokciach: białych, żółtawych potem brązowych. Paznokieć staje się gruby i zaczyna się rozwarstwiać. O zakażeniu bakteryjnym mogą świadczyć zmiany zapalne wokół paznokcia, a zakażenia wirusowe powodują często grudki i brodawki wokół paznokcia. Dermatolog przede wszystkim zaordynuje leczenie choroby. Natomiast chore paznokcie można oddać pod opiekę doświadczonej manikiurzystki lub pedikiurzystki. Można je zrekonstruować nakładając terapeutyczna masę żelową, która po wyschnięciu i utwardzeniu poleruje się w kształt paznokcia. Jeżeli onycholiza spowodowana jest jedną z chorób całego organizmu – trzeba leczyć się u stosownego specjalisty i po konsultacji z nim, jeśli nie ma przeciwwskazań, można również rekonstruować paznokcie.

Onycholiza – jak zapobiegać jej nawrotom

Specjaliści w dziedzinie podologii służą radą sportowcom, podpowiadają jaki rodzaj skarpet i obuwia dobrać, by zminimalizować ryzyko wystąpienia wtórnej onycholizy. Warto zastanowić się nad techniką uprawiania sportu i unikać długotrwałego nacisku na newralgiczne miejsca. Jeśli przyczyną odklejania się paznokcia są deformacje ortopedyczne i nieprawidłowe ustawianie palców – specjalista podolog dobierze nam profesjonalne wkładki eliminujące problem. Onycholizę da się skutecznie wyleczyć bez większych trudności, a nawet zapobiec jej nawrotom raz na zawsze. Musimy tylko zmienić złe nawyki i stosować świadomą profilaktykę.

Alergia, jako choroba cywilizacyjna XXI wieku

0
Alergia

W ciągu ostatnich 30-40 lat obserwujemy dramatyczny wzrost częstości występowania chorób alergicznych w krajach wysokorozwiniętych. W Polsce około 40% Polaków cierpi na okresowe lub przewlekłe objawy chorób alergicznych takich jak: alergiczny nieżyt nosa, astma, atopowe zapalenie skóry, alergia pokarmowa.

Alergia – przyczyny

U podłoża alergii leży nieprawidłowa (nadmierna) reakcja układu odpornościowego na zewnętrzne czynniki środowiskowe, między innymi takie jak: substancje lotne (np. pyłki, kurz), czynniki pokarmowe (cytrusy, orzechy, nabiał itp.), czynniki chemiczne (farby, lakiery, leki), drobnoustroje (roztocza, grzyby), pasożyty, jady owadów czy roślin. Kontakt organizmu z substancją alergiczną może wywołać specyficzną reakcję. Nasilona odpowiedź organizmu na antygen daje charakterystyczne objawy kliniczne. W przypadku większości chorób alergicznych przebieg reakcji ma charakter natychmiastowy, w wyniku czego dochodzi do uwolnienia tzw. mediatorów reakcji alergicznych. Ich działanie prowadzi do powstania objawów takich jak: astma, zapalenie błony śluzowej nosa oraz atopowe zapalenie skóry. Po wczesnej fazie odpowiedzi (w przypadku alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa będzie to np. kichanie i powstanie wodnistej wydzieliny) następuje faza późna – głównym jej objawem jest obrzęk i powstanie zwężenia w górnych i dolnych drogach oddechowych. Czynnikiem odpowiadającym za większość objawów reakcji alergicznej jest histamina, która łącząc się ze specyficznymi receptorami, wywołuje określone reakcje. Blokada receptorów H1 przez histaminę przyczynia się do: podrażnienia zakończeń nerwowych powodujące świąd, zaczerwienienia i ból; zwiększenia wydzielania śluzu przez błonę śluzową powodującego katar i łzawienie; skurczu mięśni gładkich oskrzeli, obrzęku błony śluzowej; zwiększenia wydzielania śluzu do światła oskrzeli powodującego świszczący oddech; trudności w oddychaniu; nadmiernego rozkurczu naczyń krwionośnych powodującego zaczerwienienie; zwiększenia przepuszczalności włośniczek powodującego obrzęk lub bąbel pokrzywkowy.

Alergia – rodzaje

Alergia, jako choroba cywilizacyjna XXI wiekuNajczęstszymi rodzajami alergii, z jakimi spotykamy się w praktyce codziennej, są:

Nieżyt pyłkowy (katar sienny, gorączka sienna) polegający na alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa. Czynnikami alergizującymi są najczęściej pyłki roślin wiatropylnych – drzew, krzewów i traw, zarodniki pleśni i grzybów oraz inne alergeny, takie jak np. kurz, sierść zwierząt. Szczególne nasilenie objawów występuje wiosną i jesienią.

Astma oskrzelowa (dychawica oskrzelowa, łac. Asthma bronchiale) jest chorobą, która objawia się napadami duszności wydechowej, powstającymi wskutek skurczu mięśniówki oskrzeli i obrzęku śluzówki oraz wykrztuszaniem lepkiej wydzieliny, czemu towarzyszy głośny świst. Podłożem choroby jest nadmierna reaktywność oskrzeli na bodźce.

Alergia na leki (alergia polekowa). U podłoża alergii polekowych leży reakcja antygen – przeciwciało, która wykształca się w związku z przyjmowaniem leku. Alergia jako przyczyna reakcji polekowych pojawia się stosunkowo rzadko, jej wystąpienie może jednak prowadzić do reakcji zagrażających życiu chorego. Alergiczna reakcja na leki objawia się reakcjami ogólnoustrojowymi (wstrząs anafilaktyczny, choroba posurowicza, gorączka) lub narządowymi (np. alergiczne zapalenie mięśni).

Czasami u niektórych pacjentów dochodzi do nieprawidłowej reakcji na czynniki, które przez inne osoby są dobrze tolerowane, czyli do atopii. Za powstanie zjawiska atopii odpowiedzialne są czynniki o podłożu genetycznym. Mechanizm dziedziczenia atopii nie został do tej pory skutecznie zbadany i wyjaśniony. Również nie została jednoznacznie oznaczona sekwencja genów odpowiedzialnych za występowanie chorób alergicznych.

W przypadku zdiagnozowanej atopii nadwrażliwość na czynniki alergizujące zewnątrzpochodne współistnieje z nieprawidłowym, nadmiernym wytwarzaniem przeciwciał IgE, które po związaniu się z alergenem powodują uwalnianie przez komórki tuczne substancji odpowiedzialnych za wystąpienie objawów klinicznych choroby alergicznej, m.in. histaminy. Reakcje atopowe mogą prowadzić do zaburzeń czynności całego organizmu, włącznie z groźnym dla życia wstrząsem anafilaktycznym.

Alergia – rozpoznanie przez testy

W rozpoznaniu alergii niezwykle ważną rolę odgrywa gruntownie przeprowadzony wywiad. Istotne jest stwierdzenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ekspozycją na alergeny a występowaniem objawów. Badanie przedmiotowe może ułatwić rozpoznanie w przypadku wystąpienia zaostrzeń oraz powikłań. Podczas remisji może nie wykazać jakichkolwiek odchyleń od stanu prawidłowego. W przypadku atopii niekiedy stwierdza się charakterystyczne zmiany skórne. Z badań dodatkowych w powszechnym użyciu są testy skórne. Innymi stosowanymi metodami diagnostycznymi są badania serologiczne i testy (próby) ekspozycyjne. Przy czym dodatni wynik testów skórnych i badań serologicznych jest dowodem potwierdzającym istnienie alergii w organizmie chorego, natomiast testy ekspozycyjne stanowią potwierdzenie, że dane alergeny są odpowiedzialne za reakcje atopowe (alergiczne).

Wypadanie włosów – co może być przyczyną?

0

Włosy zdrowe i gęste to marzenie wielu ludzi. Niestety, coraz więcej osób narzeka na nadmierne wypadanie włosów i tzw. łysienie plackowate. Dlaczego włosy wypadają i czy można proces wypadania włosów zahamować? Wypadanie włosów to proces fizjologiczny, który dotyczy każdego. Włosy wypadają codziennie – jeśli tracisz ich w ciągu doby do ok. 100, to nie ma powodu do niepokoju. Jeśli jednak tracisz ich więcej niż 100 dziennie, a w ich miejsce nie pojawiają się nowe, jest to problem medyczny. Wypadanie włosów to przykra i nieestetyczna dolegliwość, która dotyka coraz większej liczby kobiet i mężczyzn. Przyczyny wypadania włosów są bardzo zróżnicowane – od zmian hormonalnych, poprzez stosowanie niektórych leków, po nieprawidłową pielęgnację włosów. Wypadające włosy w przypadku kobiet mogą być wynikiem ciąży lub menopauzy. Przyczyny nadmiernego wypadania włosów mogą leżeć także w przyjmowanych lekach, infekcjach i chorobach ogólnoustrojowych (np. toczeń rumieniowaty) czy chorobach skóry głowy (np. grzybica skóry głowy).

Wypadanie włosów – przyczyny

Wypadanie włosówPowód wypadania włosów może być różny. Specjaliści, jako główne przyczyny wypadania włosów wymieniają następujące czynniki:

Nieprawidłowe uczesanie włosów – fryzura typu „koński ogon” lub kok nadwyręża skórę głowy i przyczynia się zaniku mieszków włosowych.

Tapirowanie, używanie spinek i gumek – przyczyny łysienia kryją się w uszkodzeniu mechanicznym włosa. A tego typu uszkodzenia są wywoływane przez tapirowanie, rozczesywanie na siłę, zbyt ciasne wiązanie czy spinanie włosów.

Środki kosmetyczne – zbyt częste farbowanie włosów, trwała ondulacja powodują osłabienie struktury włosów, które szybciej wypadają. Warto wiedzieć, jaki ma się rodzaj włosów i stosować na co dzień szampon ku temu przeznaczony.

Wysoka temperatura – suszenie, stosowanie lokówek i prostownic przyczynia się do wypadania włosów.

Zatrucie toksynami – włosy wypadają także, jeśli w organizmie pojawią się toksyny, takie jak: tal, arsen, rtęć; w przypadku dostania się do organizmu tych toksyn następuje utrata włosów w ciągu 2 tygodni, a ponowne odrastanie włosów trwa ok. 6-8 tygodni.

Palenie papierosów – dym papierosowy to jedna z najgorszych trucizn. To on jest odpowiedzialny za wypadające włosy. Działa on od wewnątrz, ale też od zewnątrz. Niszczy włos, powoduje jego matowienie, a w efekcie wypadanie.

Stres – znane są przypadki, kiedy osoba pod wpływem silnych przeżyć, np. śmierci bliskiej osoby, całkowicie łysieje. Wypadanie włosów spowodowane stresem również jest związane z hormonami. Rozregulowane przez stres nadnercza znacząco wzmagają produkcję androgenów i zaburzają funkcjonowanie cebulek włosowych u osób genetycznie predysponowanych. Ilość straconych włosów zależy od typu stresu. Codzienny stres ma niekorzystne działanie na ogólny stan włosów, a jego konsekwencje są długoterminowe, natomiast nagły, silny stres powoduje znaczącą utratę włosów w przeciągu 4 miesięcy po stresującym wydarzeniu.

Chemioterapia – nie każda chemioterapia powoduje wypadanie włosów, a ich utrata zależy również od zastosowanej metody. Co więcej reakcja na chemioterapię jest różna u różnych osób i zależy m.in. od wrażliwości organizmu na substancje toksyczne. Włosy zaczynają odrastać około miesiąca po zabiegu z szybkością 1 centymetr na miesiąc.

Choroby zakaźne – wśród chorób zakaźnych powodujących utratę włosów należy wymienić przede wszystkim kiłę – jej leczenie przyspiesza odrost włosów.

Choroby ogólnoustrojowe – utrata włosów może następować w wyniku takich chorób, jak: toczeń rumieniowaty, nadczynność i niedoczynność tarczycy.

Leki – łysienie polekowe pojawia się w wyniku stosowania m.in. leków cytostatycznych i immunopresyjnych, przeciwtarczycowych, przeciwzakrzepowych, stosowanych w chorobach serca oraz środków antykoncepcyjnych. Odrost włosów w tym przypadku nie zawsze jest związany z odstawieniem leku.

Choroby skóry głowy – łysienie powoduje grzybica skóry głowy, która objawia się plackowatymi ogniskami, które pozbawione są włosów. Niekiedy grzyby, które przez otwarte ranki wnikają do naszego organizmu, umiejscawiają się w okolicach mieszków włosowych. Tam rozwijają się stany zapalne i uniemożliwiają wzrost włosów. Jeżeli cebulki włosów zostaną uszkodzone, to proces łysienia jest nieodwracalny.

Choroby psychiczne – trichotillomania.

Menopauza lub po porodzie – przyczyny łysienia upatrywać należy w gwałtownych zmianach hormonalnych. Wypadanie włosów następuje, ponieważ są one osłabione.

Jeśli masz włosy słabe i skłonne do wypadania, to koniecznie:

1. Kupuj specjalne szampony w aptece lub u fryzjera.

2. Rozczesuj je delikatnie, myj, lekko masując, nie trzyj ręcznikiem, susz chłodnym strumieniem powietrza.

3. Osłaniaj je przed intensywnym słońcem i chlorowaną wodą w basenie. Lepiej ich nie farbuj, nie rób trwałej ondulacji.

4. W twojej diecie nie może zabraknąć produktów bogatych w niezbędne dla włosów witaminy (A, z grypy B i E) oraz mikroelementy (żelazo, cynk, magnez, selen).

Objawy padaczki – jak rozpoznać epilepsję u dorosłych i dzieci

0
Objawy padaczki – jak rozpoznać epilepsję u dorosłych i dzieci

Objawy padaczki u dzieci i dorosłych to utrata przytomności i drgawki – tak uważa większość z nas. Tymczasem są to objawy charakterystyczne tylko dla jednego rodzaju padaczki. Nie wszystkie napady padaczkowe objawiają się drgawkami i odwrotnie – nie każdy napad drgawkowy to epilepsja. Objawy padaczki u dzieci i dorosłych zwykle są utożsamiane z utratą przytomności i drgawkami całego ciała, czyli z objawami najczęściej występującego rodzaju napadu padaczkowego, tzw. uogólnionego. Tymczasem nie wszystkie rodzaje padaczki objawiają się drgawkami i odwrotnie – nie każdy napad drgawkowy to epilepsja.

Padaczka – co to jest?

Padaczka to choroba mózgu, która powoduje zaburzone funkcjonowanie pewnych komórek nerwowych znajdujących się w mózgu. Jest zespołem symptomów psychicznych, wegetatywnych i somatycznych, które pojawiają się na skutek zmian morfologicznych i metabolicznych w mózgu. Napady padaczkowe są niejednorodną grupą i mają różne objawy, dlatego nie każde zaburzenie świadomości czy napady drgawkowe będziemy zaliczać do padaczki. Padaczka wynika ze zmienionej reaktywności lub stanu fizjologicznego części lub całości mózgu. Należy pamiętać, że każde nagłe, a nawet krótkotrwałe zaburzenie układu nerwowego występujące bez wyraźnej przyczyny może być padaczką.

Objawy padaczki u dorosłych

Objawy padaczki – jak rozpoznać epilepsję u dorosłych i dzieciNajczęściej występującym rodzajem napadów padaczkowych są napady uogólnione, czyli tzw. napady duże, które przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza, tzw. toniczna, która trwa około 20-30 sekund, zwykle zaczyna się od nagłej utraty przytomności, której może towarzyszyć upadek, a także krzyk. Następnie, na skutek skurczu mięśni, pojawia się odgięcie ciała ku tyłowi i tzw. szczękościsk, a gałki oczne zwracają się ku górze. Chory przestaje oddychać, a na skutek niedotlenienia skóra zaczyna przybierać blado-siną barwę. Dla drugiej fazy napadu padaczkowego – klonicznej – charakterystyczne są drgawki, które trwają do 3 minut. Następnie chory zaczyna oddychać, a na jego ustach pojawia się pienista wydzielina. Podczas tej fazy napadu może nastąpić mimowolne oddanie moczu lub stolca. Następnie chory zapada w głęboki, kilkugodzinny sen, choć czasem zamiast niego pojawia się stan pobudzenia i agresji. Po przebudzeniu chory nie pamięta, co się wydarzyło.

Rzadziej występują padaczki częściowe, które są wynikiem wyładowań tylko w pewnej grupie komórek mózgu. Oznacza to, że napad drgawkowy dotyczy tylko pewnych grup mięśniowych i tylko one są objęte przez skurcze, np. tylko jedna kończyna lub kącik ust. Wówczas chory nie zawsze traci świadomość. Podczas innego typu napadów częściowych chory zamiast drgawek może odczuwać drętwienie, mrowienie lub inne, nietypowe dla padaczki dolegliwości, takie jak:

1. błyski przed oczami

2. mlaskanie

3. cmokanie

4. niemożność artykułowania dźwięków

Objawy padaczki u dzieci

Niektóre rodzaje padaczek występują tylko i wyłącznie w okresie dzieciństwa i nie pojawiają się u dorosłych. Zalicza się do nich m.in. zespól Lennox-Gastaut, który objawia się nagłą utratą napięcia mięśni i upadkiem i/lub skurczem grup mięśniowych. Ten ciężki rodzaj padaczki lekoopornej pojawia się u dzieci między 3. a 5. rokiem życia. Innym rodzajem padaczki wieku dziecięcego jest zespół Rolanda (padaczka Rolandyczna) – łagodne i krótkotrwałe napady częściowe, które występują zwykle u dzieci między 7. a 10. rokiem życia. Objawami tego rodzaju padaczki są jednostronne skurcze mięśni twarzy, warg, języka, ust i krtani. Dziecko może mieć nawet wykrzywioną połowę twarzy, a z ust może wyciekać mu ślina.

Trzeba również koniecznie wiedzieć, że objawy padaczki są podobne do szeregu innych schorzeń, takich jak napady bezdechu, refluks żołądkowo-przełykowy, kręcz szyjny, napady lęku i koszmary senne, mioklonie związane ze snem, majaczenie gorączkowe, tiki, migrena, napady psychogenne, omdlenia, napady bezdechu nocnego. W takich sytuacjach istnieje obawa, że może dojść do rozpoznania padaczki, która w rzeczywistości nie ma miejsca, co zwykle zdarza się u dzieci.

Padaczka – stan padaczkowy

Stan padaczkowy definiuje się jako sytuację, w której napady trwają co najmniej 30 minut, bez powrotu świadomości pomiędzy nimi. Do stanu padaczkowego może usposabiać nagłe odstawienie leku, zmiana jednego leku przeciwpadaczkowego na inny, infekcja, nadużycie alkoholu lub też innej substancji. Padaczka alkoholowa pojawia się po ok. 2-3 dniach od wypicia dużej ilości alkoholu. Choć napady padaczki alkoholowej wyglądają jak te wywołane przez normalną epilepsję, to jednak przyczyną padaczki alkoholowej nie są zaburzenia w biochemii mózgu, a odstawienie alkoholu.

Padaczka – leczenie

Leczenie stanu padaczkowego powinno być rozpoczęte natychmiast, najlepiej w warunkach oddziału intensywnej opieki medycznej. Kluczowym lekiem na padaczkę jeszcze przed leczeniem szpitalnym może być diazepam w postaci innej niż doustna (ryzyko zadławienia). Najlepszym rozwiązaniem jest tzw. tubka doodbytnicza, która umożliwia szybkie i bezpieczne podanie, a następnie szybkie działanie.

ZOBACZ TEŻ